Midlife mijmeringen: Juf Jolanda werd veertig. En dacht nog even verder diep na.

Normaal verschijnen er in alle schoolvakanties alleen korte vakantieberichten. Deze keer een uitzondering, namelijk het vervolg op een eerder bericht. Vorige week verscheen hier een heel persoonlijk stuk, waarin ik vertelde over de onrust die ik lang voelde, het idee dat ik rond mijn veertigste meer rust en balans zou ervaren en een vaag verlangen om een soort coach te worden naast mijn werk als docent. Vandaag dus deel twee. 

Tijdens het schrijven van mijn boek, Klaar voor de Liefde, kwam dat vage gevoel weer naar boven. Voor de mensen die hier lezen en niets van dit boek weten, Klaar voor de Liefde is een non-fictie boek dat mijn verhaal van liefde verliezen, helen en weer een nieuwe liefde vinden, verbindt met het verhaal van de lezer en dat ons gezamenlijk verhaal in een breder perspectief plaatst, bekeken vanuit onder andere hekserij, natuurreligie en boeddhisme. Het publiceren van dit boek lukte niet binnen de termijn die ik mezelf gesteld had omdat ik langzaam ingehaald werd door mijn burn-out. Het minder-is-meer principe dat ik wilde omarmen gold namelijk niet voor de eisen die ik aan mezelf stelde. 

Door de burn-out was ik bijna een jaar uit de running. Ik ben nog steeds aan het herstellen en vermoed dat het zo nog weleens een jaar kan duren voor ik weer helemaal gezond ben. Hierdoor realiseerde ik me pas onlangs dat ik bijna op het punt ben waarvan ik meer dan een decennium een duidelijke voorstelling van had. Een voorstelling die nu, op het uur u, van geen kanten lijkt te kloppen. Sterker nog, in plaats van de rust en balans die ik mezelf al die jaren voor gehouden had heb ik het compleet tegenovergestelde; een compleet van de rails liggend rustsysteem. What de hell?!! Niks kalmte en zen, maar een burn-out met een flinke portie ADD waardoor ik verder van huis lijk dan ooit! Net zo belazerd als toen op mijn achttiende, dus.

Alhoewel… Want ben ik wel verder van huis door mijn burn-out en diagnose? Nee. Toch niet. 

Ik denk oprecht dat mijn burn-out misschien wel mijn beste verjaardagscadeau ooit is. Mijn burn-out betekende een confrontatie met mezelf, met lichamelijke klachten en weggestopte emoties. Toen ik dit eenmaal in de gaten had wist ik dat het tijd was om dit aan te gaan en voelde het, ondanks alle stormen in mij, als een kans om mezelf verder te ontwikkelen. Dat bleek wel, ik heb zelden zoveel geleerd als in de afgelopen tien maanden. Ik leerde bijvoorbeeld hoe schadelijk het is voor je levensgeluk om onmogelijke eisen aan jezelf te stellen en geen zelfcompassie te kunnen voelen als het niet gaat zoals je wilt.

Bron: Pixabay.com

Mijn burn-out werd de aanleiding voor een omslag waarin ik me echt leerde beperken. Voorbeelden? Wat mijn boek betreft: dat boek komt er wel, maar anders dan ik me had voorgesteld. Ik heb simpelweg niet de tijd of energie voor veel PR en promotie. De kans dat veel mensen mijn boek gaan lezen is niet heel groot. Daar zou ik me verdrietig over kunnen voelen, maar dat doe ik niet. Ik ga het boek uitbrengen, op een moment waarop mijn gezondheid dat toestaat. Dat doe ik omdat ik trots ben op wat ik heb geschreven en denk dat andere mensen het leuk zouden kunnen vinden . Niet meer, niet minder. Wat er gebeurt gebeurt er, maar ik laat mijn eisen en verwachtingen hierover los. 

Ik hoef geen bestseller auteur te zijn. Ik hoef geen spiri-wiri liefdescoach te zijn om mijn boek te promoten. Ik hoef überhaupt geen coach te zijn. Want ik ben lerares en mentor en wat ik in die hoedanigheid doe zou je met een beetje fantasie ook nuchter spiritueel coachen kunnen noemen. Zeker als je werkt op een Vrije School. Waar het op neerkomt: wat en wie ik ben is goed genoeg. 

Ik kies ervoor om voortaan dingen te doen waar ik blij van wordt en die mij voeden. Ik merk dat ik plezier heb in het reïntegreren, het langzaam weer terugkeren naar het werk waar ik zo van houd. Schrijven, voor mijn juffenblog, Ogma.nu en zelfs een nieuw boek, maakt mij ook blij. Tikje onrustig soms, van alle verhalen die in mijn hoofd rondzwerven, maar vooral erg blij. 

Zo heb ik per ongeluk, en inderdaad rond mijn veertigste, ontdekt wat ik echt wil. Schrijven en juf zijn, dat zijn mijn twee grote passies. De rest is ruis. Maar: dat wat goed is kan elkaar aanvullen. Het is daarom mijn intentie om over een tijdje zo af en toe workshops te geven, laagdrempelig en betaalbaar. Niet om een nieuwe goedbetaalde carrière te beginnen, of omdat ik onrust voel of ontevreden ben, maar om die twee zaken te combineren. Plezier te hebben. Wat is er nu leuker dan iets doen waar je van geniet en waar andere mensen blij van worden? Dus ik word bij nader inzien gewoon maar geen ingewikkelde vage coach, maar een licht chaotische schrijfjuf die een paar keer per jaar workshops geeft in autobiografisch schrijven. Workshops voor meer zelfinzicht en levensplezier, niet met moeilijk of vaag gedoe, maar gewoon door een middagje schrijven. Dat is wat ik wil doen. 

Bron: Pixabay.com

Compleet uit balans zijn, ziek en kapot van een burn-out, bracht mij het inzicht dat dit het is. Dit leven, dit hoofd, dit lijf. Ik zal altijd een beetje onrust houden, altijd zoeken naar balans. Dit te weten en te omarmen, opnieuw te ervaren dat ik zonder voorbehoud van het leven houd, van de tegenslagen evenzeer als van de prachtige momenten, maakt dat ik ondanks die onrust in mijn hoofd ook rust ervaar. Eigenlijk had ik gewoon al die tijd gelijk. Nou ja!

Vandaag ben ik dus veertig. Op een heel andere manier dan ik ooit gedacht had heb ik min of meer precies gekregen wat ik verwachtte. Veertig zijn is fijn. Leren zelfcompassie toe te passen ook. En een taartje eten omdat je jarig bent uiteraard ook. 

Als cadeautje hierbij een liedje dat ik als ik over een paar weken weer lesgeef, zeker aan mijn leerlingen laat horen omdat ik er heilig in geloof en omdat ik er onwijs blij van word. 

Enjoy. 

I know I will.

Midlife mijmeringen: Juf Jolanda werd veertig. En dacht diep na.

Het bericht van vandaag zou wel eens mijn meest persoonlijke stuk tot nu toe kunnen zijn. Ik schreef het op mijn verjaardag een tijdje terug. Een overpeinzing over een leeftijd (veertig) waar ik allerlei verwachtingen van had. Ook op carrièregebied. Vanwege de lengte heb ik het in tweeën gehakt, volgende week volgt het tweede deel. Dan dus ook het cadeautje dat ik je hieronder aanbiedt. Oh en weet je nog die cliffhanger, bij het artikel over de lerarenconferentie? Daar gaat dit stuk ook een beetje over. 

Zo. Dus. Veertig jaar ben ik vandaag geworden. En in alle eerlijkheid vind ik het wel wat. Veertig jaar. De laatste tijd speelt er veel door mijn hoofd rondom deze verjaardag en ik heb besloten er maar gewoon een stukje over te schrijven. Een lang stuk zelfs. Maar wel interessant, hoor, dus lees gewoon lekker door. Krijg je aan het einde een cadeautje van me.

Bron: Pixabay.com

Laat ik voorop stellen dat ik het leuk vind om veertig jaar te worden. Ik heb er, ondanks dat ik de klok hoor tikken op de achtergrond, weinig problemen mee om ouder te worden. Ouder worden betekent namelijk dat je ouder mag worden; er nog bent. En ik vind het leven verdraaid leuk, dus is ouder worden gewoon een reden om blij te zijn. Dat ik vandaag mijn verjaardag niet vier is alleen omdat we plannen hebben om in juni een groot tuinfeest te geven, in plaats van nu.  

Naast het feit dat ronde verjaardagen altijd een beetje speciaal zijn is er nog een reden waarom deze verjaardag voor mij net wat anders dan anders is. Er zijn namelijk twee leeftijden waar ik in mijn leven heel erg naar uit heb gekeken. De eerste was mijn achttiende, de tweede deze; mijn veertigste. Om verschillende redenen. Ik keek mijn hele puberteit uit naar mijn achttiende verjaardag omdat ik dacht dat er dan een soort magische wereld voor me open zou gaan. Alles zou anders worden, want ik zou dan de wereld der volwassenheid binnentreden. Ik kon er niet op wachten! Eindelijk serieus worden genomen, kunnen doen wat ik wilde, het huis uit: vrijheid!!  Ik had dromen van alleen zijn, in Amsterdam wonen, beroemd worden, de wereld die voor me open zou gaan. Het enige dat ik hoefde te doen was achttien worden. 

Hoe groot was de deceptie toen ik eindelijk achttien werd? Behoorlijk groot. Dat snap jij, dat snap ik nu ook, maar toen was ik enorm teleurgesteld. Er veranderde potdorie helemaal niks! Ja, ik kon stemmen, maar er waren geen verkiezingen, dus wat had ik daar aan? Ik moest geld- en andere officiële zaken regelen, maar voor de rest bleef de wereld hetzelfde. Mijn omgeving was hetzelfde, ik was hetzelfde en wonderbaarlijk genoeg waren er allemaal praktische bezwaren die er voor zorgden dat ik niet zomaar op mezelf kon wonen. Ik voelde me belazerd en gedesillusioneerd.

In de loop der jaren werd ik niet alleen volwassen, moeder en steeds meer tevreden met mijzelf en mijn leven, maar toen ik eind twintig was ontstond er ook een nieuw idee. Ik was alleenstaande moeder en was veel aan het zoeken en balanceren tussen mijn verantwoordelijkheden, studie, werk en mijn wens en verlangen naar meer, of anders. Emotioneel een stuk stabieler dan toen ik begin twintiger was bleef er desondanks een gevoel van onrust over. Ik zocht naar een uitlaatklep voor mijn creativiteit, vlinderde er op los. Zoveel interesses, zoveel impulsen, ik vond het vaak moeilijk om te kiezen en daar langere tijd tevreden mee te zijn. Daarnaast had ik een sluimerend verlangen om mensen meer te helpen dan ik als docent of schrijver zou kunnen. Iets als een nuchter spiritueel coach, mensen begeleiden, coachen, zoiets. Hoe? Dat wist ik niet, maar er bleef iets borrelen. 

Inmiddels weet ik dat die onrust en moeite met focussen te maken heeft met wie ik ben. Zeker ook met de ADD die pas het afgelopen jaar officieel onderkend werd. Toen wist ik dat niet. Maar, zo had ik bedacht (of ergens gelezen), er zou een tijd komen dat Alles Echt Anders zou zijn (ja, met hoofdletters. Serieuze shit, weet je.) Want als ik veertig zou zijn dan zou ik uit de kleine kinderen zijn. Mijn studie zou afgerond zijn, ik zou werk hebben, met een beetje mazzel op een leuke school en met een vast contract. Maar wat belangrijker is, dan zou ik eindelijk meer rust hebben. Meer rust in mijn leven, meer rust in mijn hoofd, meer evenwicht; een goede balans.

Bron: Pixabay.com

Zo heb ik jarenlang geleefd. Niet met een duidelijk verlangen of ontevredenheid, maar met een onbewust gevoel dat wat er ook nog miste in mijn leven, dat op mijn veertigste goed zou komen. Iets met een puzzelstukje op z'n plek. Als de onrust dan toch eens te groot werd en ik het even niet meer wist kon ik uit die gedachte, dat gevoel een soort troost putten; 'het komt allemaal wel rond mijn veertigste, rustig maar.'

Sinds ik mijn Grote Liefde (ja, met hoofdletters, heeft die van mij best verdiend) leerde kennen is er opnieuw veel veranderd. De laatste acht jaar ontstond er een langzame omslag meegemaakt. Van meer is beter naar minder is meer, zowel in huisinrichting als in bezigheden. Ik stopte met mijn werk als textielkunstenares en besloot dat ik me vooral wilde richten op wat me echt blij maakt. Naast mijn gezin is dat lesgeven en schrijven. Maar de wens om iets als coach te worden, of loopbaanbegeleider, of iets anders om mensen te helpen of te begeleiden, dat idee bleef. Op de achtergrond, vergezeld met de zin 'dat komt wel als ik rond de veertig ben.' 

Volgende week, al is het meivakantie, volgt het tweede deel van dit stuk forty-something mijmeringen, inclusief inzicht en mijn verjaardagscadeautje voor jullie!