Lesgeven en schrijven, ik doe het beide even graag. Hier deel ik van maart 2018 tot maart 2019 een jaar lang elke maandag mijn ervaringen met lesgeven, leerlingen, les krijgen en allerlei anders op onderwijsgebied. En mijn eigenwijze mening krijg je er gratis bij.
Afgelopen week verscheen er op mijn blog geen nieuw bericht. Ik had graag willen schrijven over het geven van een periode, met name een geschiedenisperiode. Maar het geven van die periode, gecombineerd met de zorg waar ik in mijn vorige nieuwe bericht over vertelde, bleek opnieuw veel te weinig ruimte geven om even een blogje te kunnen schrijven.
De afgelopen week kregen wij op het zorg-gebied een behoorlijke heftige diagnose. Die hadden we uiteraard wel zien aankomen, maar is desalniettemin toch stevig aangekomen, omdat het betekent dat we nog heel lange tijd, waarschijnlijk zelfs de rest van ons leven, mantelzorgers blijven. De enorm intensieve zorg van de afgelopen weken/maanden zal langzamerhand wel iets afnemen, maar zal nog jaren blijven voortduren. En bovendien zal de zorg de komende weken/maanden maar heel langzaam afnemen in intensiviteit. In mijn zelfzorgplan had ik mezelf twee uurtjes per week bedeeld om te schrijven; een uurtje voor dit blog, een uurtje voor Ogma.nu (dat superstoere boekenbon, je weet wel) . Maar op dit moment zit zelfs 1 uurtje er niet in. Heel jammer, maar zoals een goed Fries zegt: 'It is net oars'.
Ook deze maandag zal er geen nieuw stuk verschijnen. Ik hoop volgende week maandag dan toch ergens tijd te hebben gevonden om te schrijven over het geven van die geschiedenisperiode, want dat is gewoon te leuk om niet over te vertellen. Aankomende donderdag verschijnt in de herhaling het derde deel van een drieluik dat ik vorig jaar publiceerde; over hoe verwerpelijk het is om mensen (kinderen) alleen cognitief te benaderen. Iets dat me na aan het hart ligt. Er verschijnt dus nog wel het een en ander hier, al zijn het dan nu even vooral herhalingen. Maar zoals ik vorige keer al zei: Komt tijd, komt raad. En rust. En nieuwe blogs. Dat ook. Vast.
Behalve heel veel ontspannen, kringlopen, andere uitjes en in mijn hoofd voorbereiden op een nieuw schooljaar (Een jaar waarin ik hopelijk steeds beter onder de knie te krijgen hoe je kunt lesgeven zónder opgeslokt te worden door je werk!) las ik deze vakantie ook heel veel.
Bron: Pixabay.com
Ik schreef op Ogma.nu (Dat heel leuke boekenblog, weet je wel?) een stukje over wat ik allemaal las, maar speciaal voor dit juffenblog een kleine aanvulling. Ik las namelijk ook een heel leuk boekje met de columns van een medejuf: Petjes en Prinsesjes. Zij geeft weliswaar les op de basisschool, maar onderwijs blijft onderwijs en ik vond het leuk om te lezen wat zij allemaal schrijft. Inge Braam, die voor het Onderwijsblad, al jaren columns schrijft onder het pseudoniem Lachesis, schrijft over haar leerlingen, haar stagiairs, haar collega's, ouders van leerlingen en over haar studenten (ze geeft ook les op een Pabo). Wat opvalt is hoe ze deze personen trefzeker, soms pijnlijk eerlijk, maar ook kwetsbaar en met humor neerzet. Soms zie je haar zelf ook terug, zeker in het contact met de ander, waardoor je er en passent ook achter komt hoe zij over bepaalde zaken denkt. Maar vaak ook niet, het gaat meer over de ander dan over haar als juf.
Bron: Bol.com. Boek: Petjes en Prinsesjes. Auteur:I. Braam
Ik word daar soms een beetje onzeker van. In alle eerlijkheid is dit blog, onder het mom van onderwijsblog, natuurlijk weinig meer dan een veredeld dagboek. Het zijn verhaaltjes over juf Jolanda, die soms dingen meemaakt, vaak haar mening geeft, en af en toe iets over anderen vertelt. Tegelijkertijd is dat dan maar zo. Dit is zoals ik schrijf, en gelukkig zijn er nog mensen die dat leuk vinden om te lezen. Inge Braam heeft een totaal andere stijl die ik erg fijn vond om te lezen. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik me ineens dat zij, juist door de situatie en de personen zo helder te beschrijven ook vertelt over zichzelf. Een goede waarnemer is ze, en iemand die zonder een woord teveel te gebruiken een beeld kan neerzetten van iets of iemand. Maar bovenal is ze iemand die, ondanks een oog voor zaken die minder plezierig zijn, houdt van haar werk en van de kinderen die ze lesgeeft, dat lees je dwars tussen de regels door. En dat is iets dat we gemeen hebben.
Behalve lesgeven heb ik inmiddels ook ruime ervaring opgedaan met het geven van workshops. Op de Montessorischool waar ik als docent begon had men elk jaar in de laatste week voor de zomervakantie een workshopweek, waarin verschillende leraren en mensen van buitenaf workshops gaven, die niet per se met hun vakgebied te maken hadden. Leerlingen gaven zich hiervoor op en zo zat je dan met een klein groepje waarvan het merendeel ook graag jouw workshop wilde volgen.
Ik heb toen verschillende malen een workshop Zoek je Rust gegeven (best grappig als je bedenkt dat ik jaren later zelf met een burn-out thuis kwam te zitten… Gevalletje van niet luisteren naar wat je anderen vertelt. Maar da's weer een ander verhaal.)
In deze workshop deed ik met de leerlingen een aantal yoga oefeningen, meditatie oefeningen, een mindfulnessoefening en een meditatieve schrijfopdracht. We onderzochten ook welke geuren van invloed kunnen zijn op hoe je je voelt. De workshop eindigde ik altijd met een geleide meditatie van een minuut of twintig en hierbij merkte je dat zelfs de minst gewillige deelnemer (er zijn altijd mensen die zich niet op tijd inschrijven en dan willekeurig worden ingedeeld, en dat zijn niet altijd de leerlingen die er zin in hebben) uiteindelijk helemaal tot rust komt. Sterker nog, ik heb regelmatig leerlingen wakker moeten maken aan het einde van zo'n workshop. Die waren zo ontspannen dat ze gewoon lekker in slaap waren gedommeld!
Ik genoot altijd van het geven van zulke workshops omdat de rust die ik de leerlingen mee wilde geven ook weer op mijn afstraalde. Als na afloop een hele groep leerlingen enigszins daas en loom weer het lokaal verliet, voelde ik mezelf eveneens helemaal tot rust gekomen. Heerlijk!
Inmiddels geef ik opnieuw workshops, maar nu aan volwassenen: autobiografisch schrijven. Als schrijfjuf laat ik mensen werken aan zelfinzicht en levensplezier door een dag intuïtief schrijven. Zo'n dag duurt van een uur of tien 's ochtends tot een uur of drie 's middags, met een lekkere lunch in het midden. We doen allerlei oefeningen, waarop we op verschillende manieren bezig zijn met schrijven. Het grappige is dat we ook dezelfde meditatieve schrijfopdracht doen die ik toen altijd met de leerlingen deed. En waar die enkele onwillige leerling soms met die opdracht worstelden is het nu een van de favorieten bij de schrijfworkshops.
Bron:Pixabay.com
En eigenlijk geldt voor die schrijfworkshops die ik nu geef hetzelfde las voor de rust-zoek-workshops uit het begin van mijn carrière; niet alleen de deelnemers ervaren levensplezier en zelfinzicht, maar ik zelf ook. Ik leer van elke workshop die ik geef, en heb er immens veel plezier aan.
Vind jij het ook leuk om eens een hele dag intuïtief te schrijven? Ben je benieuwd naar een workshop autobiografisch schrijven? In de nazomer en herfst heb ik er twee gepland. Voor meer informatie kun je mailen naar schrijfvlinder@outlook.com. Leuk!
Normaal verschijnen er in alle schoolvakanties alleen korte vakantieberichten. Deze keer een uitzondering, namelijk het vervolg op een eerder bericht. Vorige week verscheen hier een heel persoonlijk stuk, waarin ik vertelde over de onrust die ik lang voelde, het idee dat ik rond mijn veertigste meer rust en balans zou ervaren en een vaag verlangen om een soort coach te worden naast mijn werk als docent. Vandaag dus deel twee.
Tijdens het schrijven van mijn boek, Klaar voor de Liefde, kwam dat vage gevoel weer naar boven. Voor de mensen die hier lezen en niets van dit boek weten, Klaar voor de Liefde is een non-fictie boek dat mijn verhaal van liefde verliezen, helen en weer een nieuwe liefde vinden, verbindt met het verhaal van de lezer en dat ons gezamenlijk verhaal in een breder perspectief plaatst, bekeken vanuit onder andere hekserij, natuurreligie en boeddhisme. Het publiceren van dit boek lukte niet binnen de termijn die ik mezelf gesteld had omdat ik langzaam ingehaald werd door mijn burn-out. Het minder-is-meer principe dat ik wilde omarmen gold namelijk niet voor de eisen die ik aan mezelf stelde.
Door de burn-out was ik bijna een jaar uit de running. Ik ben nog steeds aan het herstellen en vermoed dat het zo nog weleens een jaar kan duren voor ik weer helemaal gezond ben. Hierdoor realiseerde ik me pas onlangs dat ik bijna op het punt ben waarvan ik meer dan een decennium een duidelijke voorstelling van had. Een voorstelling die nu, op het uur u, van geen kanten lijkt te kloppen. Sterker nog, in plaats van de rust en balans die ik mezelf al die jaren voor gehouden had heb ik het compleet tegenovergestelde; een compleet van de rails liggend rustsysteem. What de hell?!! Niks kalmte en zen, maar een burn-out met een flinke portie ADD waardoor ik verder van huis lijk dan ooit! Net zo belazerd als toen op mijn achttiende, dus.
Alhoewel… Want ben ik wel verder van huis door mijn burn-out en diagnose? Nee. Toch niet.
Ik denk oprecht dat mijn burn-out misschien wel mijn beste verjaardagscadeau ooit is. Mijn burn-out betekende een confrontatie met mezelf, met lichamelijke klachten en weggestopte emoties. Toen ik dit eenmaal in de gaten had wist ik dat het tijd was om dit aan te gaan en voelde het, ondanks alle stormen in mij, als een kans om mezelf verder te ontwikkelen. Dat bleek wel, ik heb zelden zoveel geleerd als in de afgelopen tien maanden. Ik leerde bijvoorbeeld hoe schadelijk het is voor je levensgeluk om onmogelijke eisen aan jezelf te stellen en geen zelfcompassie te kunnen voelen als het niet gaat zoals je wilt.
Bron: Pixabay.com
Mijn burn-out werd de aanleiding voor een omslag waarin ik me echt leerde beperken. Voorbeelden? Wat mijn boek betreft: dat boek komt er wel, maar anders dan ik me had voorgesteld. Ik heb simpelweg niet de tijd of energie voor veel PR en promotie. De kans dat veel mensen mijn boek gaan lezen is niet heel groot. Daar zou ik me verdrietig over kunnen voelen, maar dat doe ik niet. Ik ga het boek uitbrengen, op een moment waarop mijn gezondheid dat toestaat. Dat doe ik omdat ik trots ben op wat ik heb geschreven en denk dat andere mensen het leuk zouden kunnen vinden . Niet meer, niet minder. Wat er gebeurt gebeurt er, maar ik laat mijn eisen en verwachtingen hierover los.
Ik hoef geen bestseller auteur te zijn. Ik hoef geen spiri-wiri liefdescoach te zijn om mijn boek te promoten. Ik hoef überhaupt geen coach te zijn. Want ik ben lerares en mentor en wat ik in die hoedanigheid doe zou je met een beetje fantasie ook nuchter spiritueel coachen kunnen noemen. Zeker als je werkt op een Vrije School. Waar het op neerkomt: wat en wie ik ben is goed genoeg.
Ik kies ervoor om voortaan dingen te doen waar ik blij van wordt en die mij voeden. Ik merk dat ik plezier heb in het reïntegreren, het langzaam weer terugkeren naar het werk waar ik zo van houd. Schrijven, voor mijn juffenblog, Ogma.nu en zelfs een nieuw boek, maakt mij ook blij. Tikje onrustig soms, van alle verhalen die in mijn hoofd rondzwerven, maar vooral erg blij.
Zo heb ik per ongeluk, en inderdaad rond mijn veertigste, ontdekt wat ik echt wil. Schrijven en juf zijn, dat zijn mijn twee grote passies. De rest is ruis. Maar: dat wat goed is kan elkaar aanvullen. Het is daarom mijn intentie om over een tijdje zo af en toe workshops te geven, laagdrempelig en betaalbaar. Niet om een nieuwe goedbetaalde carrière te beginnen, of omdat ik onrust voel of ontevreden ben, maar om die twee zaken te combineren. Plezier te hebben. Wat is er nu leuker dan iets doen waar je van geniet en waar andere mensen blij van worden? Dus ik word bij nader inzien gewoon maar geen ingewikkelde vage coach, maar een licht chaotische schrijfjuf die een paar keer per jaar workshops geeft in autobiografisch schrijven. Workshops voor meer zelfinzicht en levensplezier, niet met moeilijk of vaag gedoe, maar gewoon door een middagje schrijven. Dat is wat ik wil doen.
Bron: Pixabay.com
Compleet uit balans zijn, ziek en kapot van een burn-out, bracht mij het inzicht dat dit het is. Dit leven, dit hoofd, dit lijf. Ik zal altijd een beetje onrust houden, altijd zoeken naar balans. Dit te weten en te omarmen, opnieuw te ervaren dat ik zonder voorbehoud van het leven houd, van de tegenslagen evenzeer als van de prachtige momenten, maakt dat ik ondanks die onrust in mijn hoofd ook rust ervaar. Eigenlijk had ik gewoon al die tijd gelijk. Nou ja!
Vandaag ben ik dus veertig. Op een heel andere manier dan ik ooit gedacht had heb ik min of meer precies gekregen wat ik verwachtte. Veertig zijn is fijn. Leren zelfcompassie toe te passen ook. En een taartje eten omdat je jarig bent uiteraard ook.
Als cadeautje hierbij een liedje dat ik als ik over een paar weken weer lesgeef, zeker aan mijn leerlingen laat horen omdat ik er heilig in geloof en omdat ik er onwijs blij van word.
Het bericht van vandaag zou wel eens mijn meest persoonlijke stuk tot nu toe kunnen zijn. Ik schreef het op mijn verjaardag een tijdje terug. Een overpeinzing over een leeftijd (veertig) waar ik allerlei verwachtingen van had. Ook op carrièregebied. Vanwege de lengte heb ik het in tweeën gehakt, volgende week volgt het tweede deel. Dan dus ook het cadeautje dat ik je hieronder aanbiedt. Oh en weet je nog die cliffhanger, bij het artikel over de lerarenconferentie? Daar gaat dit stuk ook een beetje over.
Zo. Dus. Veertig jaar ben ik vandaag geworden. En in alle eerlijkheid vind ik het wel wat. Veertig jaar. De laatste tijd speelt er veel door mijn hoofd rondom deze verjaardag en ik heb besloten er maar gewoon een stukje over te schrijven. Een lang stuk zelfs. Maar wel interessant, hoor, dus lees gewoon lekker door. Krijg je aan het einde een cadeautje van me.
Bron: Pixabay.com
Laat ik voorop stellen dat ik het leuk vind om veertig jaar te worden. Ik heb er, ondanks dat ik de klok hoor tikken op de achtergrond, weinig problemen mee om ouder te worden. Ouder worden betekent namelijk dat je ouder mag worden; er nog bent. En ik vind het leven verdraaid leuk, dus is ouder worden gewoon een reden om blij te zijn. Dat ik vandaag mijn verjaardag niet vier is alleen omdat we plannen hebben om in juni een groot tuinfeest te geven, in plaats van nu.
Naast het feit dat ronde verjaardagen altijd een beetje speciaal zijn is er nog een reden waarom deze verjaardag voor mij net wat anders dan anders is. Er zijn namelijk twee leeftijden waar ik in mijn leven heel erg naar uit heb gekeken. De eerste was mijn achttiende, de tweede deze; mijn veertigste. Om verschillende redenen. Ik keek mijn hele puberteit uit naar mijn achttiende verjaardag omdat ik dacht dat er dan een soort magische wereld voor me open zou gaan. Alles zou anders worden, want ik zou dan de wereld der volwassenheid binnentreden. Ik kon er niet op wachten! Eindelijk serieus worden genomen, kunnen doen wat ik wilde, het huis uit: vrijheid!! Ik had dromen van alleen zijn, in Amsterdam wonen, beroemd worden, de wereld die voor me open zou gaan. Het enige dat ik hoefde te doen was achttien worden.
Hoe groot was de deceptie toen ik eindelijk achttien werd? Behoorlijk groot. Dat snap jij, dat snap ik nu ook, maar toen was ik enorm teleurgesteld. Er veranderde potdorie helemaal niks! Ja, ik kon stemmen, maar er waren geen verkiezingen, dus wat had ik daar aan? Ik moest geld- en andere officiële zaken regelen, maar voor de rest bleef de wereld hetzelfde. Mijn omgeving was hetzelfde, ik was hetzelfde en wonderbaarlijk genoeg waren er allemaal praktische bezwaren die er voor zorgden dat ik niet zomaar op mezelf kon wonen. Ik voelde me belazerd en gedesillusioneerd.
In de loop der jaren werd ik niet alleen volwassen, moeder en steeds meer tevreden met mijzelf en mijn leven, maar toen ik eind twintig was ontstond er ook een nieuw idee. Ik was alleenstaande moeder en was veel aan het zoeken en balanceren tussen mijn verantwoordelijkheden, studie, werk en mijn wens en verlangen naar meer, of anders. Emotioneel een stuk stabieler dan toen ik begin twintiger was bleef er desondanks een gevoel van onrust over. Ik zocht naar een uitlaatklep voor mijn creativiteit, vlinderde er op los. Zoveel interesses, zoveel impulsen, ik vond het vaak moeilijk om te kiezen en daar langere tijd tevreden mee te zijn. Daarnaast had ik een sluimerend verlangen om mensen meer te helpen dan ik als docent of schrijver zou kunnen. Iets als een nuchter spiritueel coach, mensen begeleiden, coachen, zoiets. Hoe? Dat wist ik niet, maar er bleef iets borrelen.
Inmiddels weet ik dat die onrust en moeite met focussen te maken heeft met wie ik ben. Zeker ook met de ADD die pas het afgelopen jaar officieel onderkend werd. Toen wist ik dat niet. Maar, zo had ik bedacht (of ergens gelezen), er zou een tijd komen dat Alles Echt Anders zou zijn (ja, met hoofdletters. Serieuze shit, weet je.) Want als ik veertig zou zijn dan zou ik uit de kleine kinderen zijn. Mijn studie zou afgerond zijn, ik zou werk hebben, met een beetje mazzel op een leuke school en met een vast contract. Maar wat belangrijker is, dan zou ik eindelijk meer rust hebben. Meer rust in mijn leven, meer rust in mijn hoofd, meer evenwicht; een goede balans.
Bron: Pixabay.com
Zo heb ik jarenlang geleefd. Niet met een duidelijk verlangen of ontevredenheid, maar met een onbewust gevoel dat wat er ook nog miste in mijn leven, dat op mijn veertigste goed zou komen. Iets met een puzzelstukje op z'n plek. Als de onrust dan toch eens te groot werd en ik het even niet meer wist kon ik uit die gedachte, dat gevoel een soort troost putten; 'het komt allemaal wel rond mijn veertigste, rustig maar.'
Sinds ik mijn Grote Liefde (ja, met hoofdletters, heeft die van mij best verdiend) leerde kennen is er opnieuw veel veranderd. De laatste acht jaar ontstond er een langzame omslag meegemaakt. Van meer is beter naar minder is meer, zowel in huisinrichting als in bezigheden. Ik stopte met mijn werk als textielkunstenares en besloot dat ik me vooral wilde richten op wat me echt blij maakt. Naast mijn gezin is dat lesgeven en schrijven. Maar de wens om iets als coach te worden, of loopbaanbegeleider, of iets anders om mensen te helpen of te begeleiden, dat idee bleef. Op de achtergrond, vergezeld met de zin 'dat komt wel als ik rond de veertig ben.'
Volgende week, al is het meivakantie, volgt het tweede deel van dit stuk forty-something mijmeringen, inclusief inzicht en mijn verjaardagscadeautje voor jullie!
Op 9 maart 2017, mijn 39e verjaardag, gaf ik mezelf dit blog als verjaardagscadeautje. Ik schreef 103 blogberichten het afgelopen jaar. Tijdens de vakanties maakte ik me er vaak wat makkelijker van af, met een filmpje, plaatje of gedicht, maar meestal konden jullie hier een gedegen stukje vinden dat ik met aandacht schreef.
Ik zal jullie, zo bij het laatste bericht van dit jaar iets bekennen. Eigenlijk schreef ik bijna al deze stukjes niet op de dag dat ze gepubliceerd werden.
Ook niet in de week daarvoor, en zelfs niet in de maand daarvoor.
Alle stukjes die het afgelopen jaar verschenen (met uitzondering van een aantal, daarover straks meer) schreef ik van eind januari tot eind februari 2017 . Als oefening voor mezelf.
Ik wilde mezelf oefenen in het korter en bondiger schrijven. (Ik heb nogal de neiging om uit te wijden en volgens de wetten in blogland haken lezers af bij stukken van meer dan 500 woorden.) En ik wilde mezelf trainen in het ambachtelijke schrijven. Brainstormen, twintig onderwerpen bedenken en baf! Schrijven. Geen ge-eikel over inspiratie, moeilijke jeugd en een drankprobleem, maar gewoon stukjes leveren.
Het leverde mij 94 blogjes op, veelal geschreven 's ochtends zo tussen 6 en 7. Voor het huis wakker werd nog even wat tikken. Twintig minuten, een half uurtje max per stukje.
Ik ben namelijk een schrijver. Ik schreef in 2012 onder een pseudoniem een detective, gewoon voor de leuk. In 2018 hoop ik mijn eerste boek onder mijn eigen naam te publiceren (hoewel 2019 ook een optie is), maar het verschijnen daarvan heeft nogal wat voeten in de aarde. Vooral vanwege zaken om het schrijven heen.
Ik heb schrijven echter nodig, het voelt als een noodzaak. Als het mij zou lukken om binnen enkele weken (het werden er vier en een half) een jaar lang aan blogberichten te produceren dan zou dat mijn cadeautje voor mezelf zijn. Een teken dat ik er gewoon stukjes kan uitrammen als het nodig is.
Natuurlijk helpt het feit dat ik kon schrijven over zaken die mij aan het hart gaan (lesgeven, leerlingen en onderwijs) hierbij ook mee. Als ik dat zou kunnen, dan was ik toe aan meer. Er lag een nieuw project, wat zeg ik, projecten in het verschiet en daar wilde ik iets mee.
Toen de stukjes alle 94 af waren vond ik dat ik dat mocht en kon gaan doen. Schrijven! Wat een genot. Vind ik echt.
Ik heb het over 94 berichten, terwijl er hier 103 gepubliceerd zijn. De enige stukjes die ik wel semi 'live' schreef dit jaar waren de 'een dag / week uit het leven van' berichten. Daarbij vond ik dat ik niet kon smokkelen, die wilde ik niet vooruit verzinnen, maar gewoon noteren zoals ze gebeurden. Actueel blijven. Dat heb ik drie keer gedaan, de andere keren redde ik niet wegens diverse omstandigheden, waarover later meer. Die keren meldde ik me ziek of absent. Moet ook kunnen.
Op het moment dat ik aan dit stuk begon, was het dus eind februari 2017. Gefopt! En had ik geen idee of ik dit blog nog zou willen voortzetten.
Dit hangt er ook een beetje vanaf of ik inmiddels lezers heb gekregen. En of ik nog nieuwe onderwerpen kan bedenken. Dat weet ik pas tegen de tijd dat dit bericht is gepubliceerd. Laat ik dat dan even afwachten. Horen jullie volgende week maandag weer iets van me, ok?
Of niet. Dat kan ook.
Zouden jullie willen dat ik nog even doorga?
Edit: Natuurlijk willen jullie dat ik doorga! Ik heb het afgelopen jaar zoveel leuke, lieve en inspirerende reacties gekregen, van mensen die ik helemaal niet kende maar die de moeite namen om mij te mailen of een reactie hier achter te laten. Soms zou ik willen dat meer mensen dat hier deden, maar als ik me bedenk dat een door mij geliefde blogster (kliefje.me) ruim 14000 individuele bezoekers per dag heeft, en per bericht 40 reacties krijgt, dan wordt duidelijk dat geen of weinig reacties op je blog zelf nog niet betekent dat je geen lezers hebt. Bovendien heeft dit blog ook een Facebookpagina waar ik wel heel regelmatig opmerkingen en complimenten op krijg.
Bron: Pixabay.com
Iedereen die dat het afgelopen jaar deed, heel heel (licht)hartelijk bedankt. Aanstaande vrijdag vier ik mijn veertigste verjaardag en op maandag ben ik hier gewoon weer terug. In elk geval voor 1 jaartje. Zie ik jullie dan.
