Talent

Sommige kinderen hebben het vermogen om zich in een vak enorm te onderscheiden, terwijl ze bij andere vakken goede, maar gemiddelde leerlingen zijn. 



Rapportvergadering

Iedere docent heeft zijn eigen beeld bij elke leerling, gebaseerd op zijn of haar ervaringen met diegene. Tijdens rapportvergaderingen worden deze naast elkaar gelegd en bij de meeste kinderen komen de beelden van de docenten redelijk overeen. Er zijn leerlingen die zwak zijn in talen en juist sterker in exacte vakken, of in creatieve doe-vakken. De talendocenten zien dan ongeveer hetzelfde gedrag en resultaten bij hun lessen en de wis- en scheikundeleraren zien beide weer iets anders. Of de teken- en textieldocent hebben eenzelfde soort ervaring. Of de l.o. meester en de docent dans. 

Zo ontstaat dan een compleet beeld waarin iedereen zich kan vinden. De mentor wordt voorzien van aanvullende informatie, er worden tips en adviezen gegeven en dan wordt er over gegaan naar de volgende leerling.

Uitzonderingen

Bij de leerlingen die in de categorie vallen waarmee ik begon is dat echter anders. Ik heb dit in mijn carrière een aantal keren meegemaakt, maar eenmaal was dat zo sterk dat ik er enorm door werd verbaasd. 

Ik ben zoals jullie weten een juf die Engels geeft. Soms zijn er leerlingen die daar echt iets mee hebben. Een enkeling komt daarmee naar mij toe, en vertelt wat hij of zij al kan of doet met de taal. Er zijn er ook die niets zeggen, maar waarvan ik kan zien dat ze echt mee doen, er plezier aan beleven en waarbij duidelijk is dat het ze makkelijk af gaat.

Toppertje

Zo kwam ik een meisje tegen dat in de zevende klas al boeken in het Engels las die andere kinderen in de negende klas pas lezen (en dan nog met moeite). Als ze iets moest vragen deed ze dat vlotjes in het Engels, zonder er over na te denken. Haar cijfers zaten altijd aan de top van de klas, maar het hoogtepunt kwam toen ze voor een vrije opdracht zes lessen lang haar eigen ding mocht doen en met een uitgebreid kort verhaal kwam.

Zelden was ik zo onder de indruk. Een prachtig verhaal, met flashbacks naar vroeger, vooruitblikken naar de toekomst, een filosofisch werk over wat nu realiteit is en wat niet. En nagenoeg foutloos. Als een negende klas leerling dit had ingeleverd was het een goede opdracht geweest, maar dit was een zevendeklasser! Ik was zo trots dat ik het werk kopieerde, aan haar mentor liet zien en mee naar huis nam. Dit wilde ik bewaren.

Verrassing

Toen er een advies moest worden gegeven was voor mij duidelijk dat zij door moest gaan naar de klas met het hoogste niveau. Echter bleek tijdens de rapportvergadering dat ik de enige was met dit beeld. Kijkend naar haar cijfers en luisterend naar mijn collega's was ik het met hen eens dat gebaseerd op haar resultaten en niveau ze naar een andere klas zou moeten doorstromen dan ik eerst dacht. Ik ben daarvoor en daarna niet weer een leerling tegen gekomen die bij een vak zo enorm met kop en schouders boven de rest uitstak, en bij andere een goede gemiddelde leerling was.

Ik weet dat er plannen zijn om leerlingen die op een bepaald niveau eindexamen doen toe te laten staan een of twee vakken op een hoger niveau af te sluiten. Je zou dan bijvoorbeeld een havodiploma kunnen halen, met de aantekening dat Engels op vwo niveau is behaald. Ik wist aanvankelijk niet wat ik hiervan moest denken, en als docent kan ik hier praktische bezwaren bij bedenken (hoe vul je dit praktisch gezien in?), maar als ik kijk naar die ene leerling kijk van toen, kan ik me er veel bij voorstellen. Sommige leerlingen blinken nu eenmaal op een specifiek gebied uit, en misschien is dit een kans om hen op dat gebied tegemoet te komen. Ik gun het mijn leerling van toen in elk geval van harte.

Collega's

Vorige keer schreef ik dat ik geleerd heb hoe fijn het is om samen te werken met lieve collega's. Fijne collega's betekenen vaak de helft van je werkplezier. Op bijna elke school heb ik goed kunnen samenwerken en heb ik veel hartelijke, aardige en leuke collega's meegemaakt.

Leuk


De collega Duits bijvoorbeeld, die een beetje doof was, maar zich met een gehoorapparaat prima kon redden. De jonge collega die net een jaar eerder dan ik was afgestudeerd, maar jonger was dan ik. Grappig en ad rem en een stuk stoerder dan ik in die tijd. Of de lieve collega met wie ik mocht meerijden en van wie ik kleren kreeg voor mijn kinderen. Of de iets oudere assistent-hoofd van de school die vond dat jonge collega's met baby's (zoals ik die in die tijd had) vrijgesteld zouden moeten worden van vergaderingen. Thuis zijn bij je kleintje en lesgeven was het belangrijkste immers. Wat een schat was dat.

Alleen

Ik heb me ook weleens alleen gevoeld op een school. Letterlijk, toen ik als enige Engels gaf en geen enkele directe collega had om mee te overleggen, maar vooral ook figuurlijk. Ze zeggen weleens dat je in nood je vrienden leert kennen, maar dat geldt ook voor collega's. Ik ben een aantal jaren geleden ernstig ziek geweest. Zo ziek dat ik een week in het ziekenhuis kwam te liggen en ik er bijna niet meer was geweest. Ik moest erg lang revalideren en het was een enorme aanslag op mijn conditie en vertrouwen in mijn eigen lichaam. 

Toen ik in het ziekenhuis lag kwam de directeur, die in dezelfde stad woonde als ik, langs met een bos bloemen. Aardig. Volgens hem zou ik binnenkort een kaart krijgen van collega's en leerlingen, want iedereen was erg met mij begaan. Die kaart moet ik nog steeds krijgen, want ik hoorde niets, geen kaartje, geen mail, geen teken van medeleven, niets. Van niemand. Niet van de collega's waarmee ik lachte tijdens vergaderingen, waarmee ik mee zou naar een excursie naar Engeland, van niemand. En dat voelde koud en liefdeloos.

Foutje


Op dezelfde manier kreeg ik op deze school te horen dat mijn contract niet verlengd zou worden. Of beter: kreeg dit niet te horen. Dat zit zo. Het hele jaar was iedereen enorm tevreden over wat ik deed en hoe ik dit deed. Na mijn tijd in het ziekenhuis ging ik veel te vroeg weer aan het werk, uit verantwoordelijkheidsgevoel voor mijn leerlingen, maar ook een beetje omdat er telkens werd benadrukt dat men mij een contract wilde aanbieden voor het jaar erop. 

De arbo-arts (die overigens niet werd ingeschakeld, maar die ik pas na maanden revalidatie zelf eens sprak) vond dat het nadelig was voor mijn gezondheid wat ik allemaal al deed. Zo ging ik zelfs mee op een weekend waarin de docenten met z'n allen de toekomst van de school gingen bespreken en plannen moesten uitzetten voor later. Ik vroeg of ik gezien mijn lichamelijke conditie thuis kon blijven, maar dat kon niet, mijn aanwezigheid was enorm belangrijk. Dus ging ik mee, dodelijk vermoeid en totaal nog niet gezond genoeg.

Ik wachtte aan het einde van het jaar op een bericht over mijn nieuwe contract toen ik in mijn mailbox het bericht voor de ouders kreeg. In dit maandelijkse bulletin met nieuwtjes over de school, las ik nogal onverwacht nieuws Tot hun spijt moesten ze de ouders mededelen dat Jolanda Lichthart helaas niet terug zou komen, maar dat ze een goede andere docent Engels hadden gevonden. Beetje jammer dat de school hierover Jolanda Lichthart zelf niets had verteld. Er werden nog excuses aangeboden, maar daar had ik niets aan. Naar om zo te worden behandeld nadat je in een tijd van moeilijkheid en ziekte juist zo je best hebt gedaan. 

Op geen enkele school gaan de dingen helemaal vlekkeloos, maar zo erg als op die school heb ik het gelukkig nooit meer gehad.