Rerun: Engels op de basisschool

Vandaag weer een trip down memory lane. Letterlijk, want het stuk dat in de herhaling gaat, ging over lesgeven op de basisschool. Dat doe ik al een tijdje niet meer, en ik mis het soms wel. Want wat is het leuk, lesgeven aan die kleintjes...

In een lang schimmig verleden (althans het was keurig, maar dat begint wat minder smeuïg) ging ik eens naar een taalcongres. Hier heb ik een dag rondgelopen en aan van alles mee gedaan.

TPRS

Zo volgde ik er een workshop TPRS: Teaching proficiency through reading and storytelling, bij de man die dit ontwikkelde, Blaine Ray. Een waanzinnig inspirerende workshop waar ik direct meer mee wilde doen. Op dat moment had ik echter niet de mogelijkheid om dit toe te passen. Later zat mijn oudste dochter in groep 7 bij een enthousiaste meester die mij uitnodigde om bij hem Engels te geven. Toen ik aangaf dat door middel van TPRS te willen doen werd hij alleen maar enthousiaster.

Wat TPRS is? Hmm... dat is een lang verhaal. Ik zal er later nog eens uitgebreider over vertelen, maar laat ik het er voor vandaag bij houden dat het gaat om verhalen vertellen, waarbij de leerlingen zelf heel veel invloed hebben op de voortgang van het verhaal. Ik durfde het als beginner in het basisonderwijs en zonder enige ervaring met TPRS niet aan om de leerlingen echt het hele verhaal te laten bepalen, maar ik liet stukjes open die zij mochten invullen. Waar het om ging was dat ik eindelijk verhalen kon vertellen. En dat deed ik. Eerst het verhaal van 'the blue boy and the purple peanut'. Daarna het verhaal over een pinguïn die wil dansen maar de juiste schoenen niet kan vinden. Ik verzon de kern van het verhaal zelf, liet de kinderen de details invullen en maakte boekjes met het verhaal in geschreven vorm en vragen daarbij.

Leergierig

Voor de rest las ik voor. Roald Dahl is altijd een goed idee, en omdat veel kinderen zijn verhalen al kennen, kun je best in groep zeven of acht zo'n boek voorlezen. Dat wat ze niet verstaan of begrijpen kennen ze nog wel een beetje van de Nederlandse versie immers. Ook liet ik de kinderen in groepjes een quiz maken en in het Engels complimenten geven aan elkaar. Mijn laatste keer lesgeven in groep 7 en 8 besloot ik met een taalcircuit. Wel een organisatie, maar wat was het leuk; de kinderen deden een quizje, bestelden in het Engels wat te drinken en lieten zien wat ze geleerd hadden. Verreweg de meeste van de kinderen die ik zo les gaf waren namelijk heel leergierig en enthousiast. Engels was een interessant beetje exotisch vak, een voorbode van de middelbare school waar ze best naar uitkeken. Toch stopte ik ermee, omdat ik een flink stuk meer ging werken en mijn baan niet langer met het vrijwillige werk op de basisschool kon combineren. Soms mis ik het nog.

Bron: Pixabay.com

Echte kleintjes

Vorig jaar heb ik wel een paar keer iets nieuws uitgeprobeerd: lesgeven aan nog jongere kinderen. Groep vier. Het was uitdagend, om hun aandacht er telkens bij te houden, maar wat hadden ze er een plezier in! En ik natuurlijk ook. Dit keer vertelde ik geen verhalen TPRS-stijl, maar deed ik het anders. Ik had op mijn werk namelijk een boek over Engels op de Vrijeschool gevonden, gericht op de onderbouw (basisschool). Dit hield in dat we elke les versjes opzegden, liedjes zongen en spelletjes deden. Zo leren, dat het niet aanvoelt als leren zeg maar. Omdat het niet het hele jaar was, maar slechts een paar keer was het goed vol te houden. Ook deze lessen sloten we op gepaste wijze af: met een echte Engelse afternoon tea. Voor mij een goede combinatie:Engels, blije kinderen en lekker eten. Kijk, en toen dat werd geserveerd had ik dus geen enkele moeite meer om hun aandacht er bij te houden!

Zoals gezegd geef ik al een tijd geen Engels meer op de basisschool, maar mijn kinderen krijgen tegenwoordig wel Engels, al vanaf groep 1. Het is nu te kort dag, voor volgende week en de week daarna staan de laatste stukken voor de zomervakantie al klaar, maar bij deze beloof ik dat ik na die vakantie hier nog eens over schrijf; hoe mijn kinderen nu Engels krijgen op de basisschool en wat ik daarvan vind. Cliffhanger tot en met september is dit!

Eigen kinderen lesgeven

Zoals oplettende lezers en mensen die mij kennen weten heb ik drie prachtige kinderen in nogal uiteenlopende leeftijden en dito karakters. Twee van de drie heb ik inmiddels ook lesgegeven.

Enthousiaste meester


Het begon met een nogal enthousiaste meester in groep 7. We waren nog maar net verhuisd van het leukste Friese stadje naar een niet heel klein Drents dorp, toen de nieuwe meester van mijn oudste dochter in de gaten kreeg dat ik docent Engels ben. Op haar oude basisschool had ik weleens de suggestie gedaan om eens een (paar) lesje(s) Engels te geven, maar daar werd nooit op gereageerd, laat staan dat men enthousiast was. Hoe anders was dat in onze nieuwe woonplaats. 

Oudste's meester vroeg direct of ik les wilde geven aan zijn groep. Het was de bedoeling dat er al in groep 7 Engelse les gegeven werd, en hij had ook wel een methode, maar zijn uitspraak was beroerd en hij voelde zich niet zo op zijn gemak om er veel mee te doen. Voor mensen klaarstaan met een oordeel over de kwaliteit van het onderwijs van vandaag, een kleine kanttekening. We hebben het hier over een meester van de oude stempel (hij ging met pensioen in het jaar dat oudste in de brugklas zat) die muziek maakte, elke week spannende feitenquizjes organiseerde, de leukste creatieve opdrachten gaf en de kinderen regelmatig meenam naar het bos. Een enorm muzikale en creatieve docent dus, maar wiens zwakke plek de Engelse les was.

Strenger 


Dus kwam ik, met allerlei ideeën die vrij baan kregen van de meester (en later de meester in groep 8). Ik vertelde verhalen, las voor en het was heel erg leuk. Oudste bleek in de klas een grotere kletskous dan thuis en als er kinderen aan het praten waren was zij daar negen van de tien keer een van. Niet heel erg, want het waren vooral gezellige lessen, maar ik zei er wel wat van. Sterker nog, ik was voor haar net even wat strenger dan voor de rest. 

Al was ze er niet direct blij mee of enthousiast, toch vond zij het niet erg om les van mij te krijgen. Iedereen vond de lessen erg leuk en zij werd nergens op aan gekeken. In groep acht gingen we dus gewoon door en ook nadat mijn dochter van school was gaf ik nog een tijdje Engels aan groep zeven en acht.

Middelste


Bij de middelste was dat anders. Zij wilde in groep drie al graag Engels leren en vroeg mij of ik haar thuis wilde lesgeven. Een tijdje heb ik dat gedaan, een beetje woordjes leren, wat lezen, wat praten. Toen ze in groep vier zat en daar een hele lieve juf had vroeg mijn dochter of ik ook in de klas Engels wilde geven. In overleg met juf heb ik dat een aantal weken gedaan. Niet zolang als toen bij oudste en ook op een andere manier, maar zelden heb ik zulke leergierige kinderen meegemaakt. 

Omdat ik op mijn werk een boek met lesideeën gevonden had gaf ik Engels op z'n vrijeschools: we zongen, zeiden versjes op en deden spelletjes in het Engels. Mijn middelste deed fanatiek mee, net zoals het merendeel van haar klasgenootjes. Dat is deels het verschil tussen groep vier en groep zeven, maar ook tussen oudste en middelste. Middelste houdt van nieuwe dingen leren en is op het streberige af. Als ouder rem ik haar perfectionisme af, als docent was het fijn lesgeven.

Jongste
 

Jongste, nu vijf jaar oud heeft nog niet gevraagd naar Engels. Haar interesses zijn anders. Ze droomt van een toekomst als 'dansarina' en uit zich graag creatief. Zij is gefascineerd door het feit dat ik kan breien en haken, en wil dit graag leren. Ik weet niet hoe oud kinderen moeten zijn om een stel breinaalden te hanteren, ik weet wel dat ik bij priegelwerkjes – zoals een kleintje leren breien- (nog) minder geduld heb dan normaal. Maar bij ons kleine zonnestraaltje durf ik dat binnenkort wel aan. Ben benieuwd hoe zij als leerling is.