Open dag: proeflessen

De open dag komt er aan, vorige week vertelde ik er al over. Jarenlang was ik op verschillende scholen alleen op de open dag aanwezig om met ouders te praten. Nu ook wel weer, maar vorig jaar mocht ik daarnaast ook een aantal proeflessen geven.

Recalcitrant 

Heel fijn, want praten is leuk, maar na een hele dag het vriendelijke visitekaartje uithangen word ik altijd een beetje melig en recalcitrant. Een gevaarlijke combinatie, want ik begin dan te fantaseren over onvriendelijk worden, weigeren vragen te beantwoorden en ander fraais. Niet goed voor mijn karma, maar een mens kan ook maar zoveel uren achter elkaar glimlachen en vriendelijk blijven, hoor. Of laat ik helemaal accuraat zijn: ik kan dat maar zoveel uur achter elkaar.

Nee, leuker is het om iets te doen.

Eerst een versje

Nu had ik telkens maar een minuut of twintig tot mijn beschikking en dat is niet bijster lang. Wel lang genoeg om even een korte indruk te geven. Ik begon telkens met het reciteren van een kort gedicht. Geen gedicht die ik in de les behandel (daarover volgende keer iets meer) maar een extra kort gedichtje, die goed aansluit bij de tijd van het jaar. Een goed voorbeeld van wat ik in mijn lessen doe, want reciteren doe ik vaak. In de herfst een herfstgedicht, rond februari een liefdesvers en tegen de tijd dat de zomervakantie lonkt, een lekker zomers versje.

Verhaal

Daarna begon ik met het vertellen van een verhaal dat ik in mijn basisschool vertelde aan de kinderen van groep zeven. Veel van de kinderen die naar zo'n open dag gaan voelen zich overweldigd en vinden het spannend, zo'n grote school. Dit maakt dat ze onzeker zijn over iets als Engels. Ik sluit daarbij aan door een verhaal aan te bieden waarbij ik zeker ben dat ze het kunnen begrijpen. Dat zorgt er hopelijk voor dat ze met iets meer vertrouwen volgend jaar (deze of een andere) middelbare school binnenstappen.

Een heel verhaal vertel ik natuurlijk niet, maar wel het begin. Het verhaal over een klein blauw jongetje dat heel graag een paarse pinda wil, maar niet genoeg geld heeft. Ik veins acute geheugenproblemen en dus moeten de aankomende leerlingen mij gaan helpen dit begin van het verhaal helder te krijgen. Wat voor kleur had die jongen ook weer? Wat wilde hij nou voor een vrucht? En waardoor kon dat eigenlijk niet? Het hele verhaal, en alle vragen doe ik hierbij in het Engels. Doeltaal is voertaal, ook bij leerlingen uit groep zeven en acht. Maar op het bord staan alle kleuren, antwoorden die ze kunnen geven (no, he wasn't / yes, he was, etc) en vertalingen van woorden uit het verhaal. Door de leerlingen bij het verhaal te betrekken gaat de stof leven.

Bevalt goed

Vorig jaar bevielen deze proeflessen mij zo goed dat ik besloot om in mijn lessen meer met TPRS te gaan doen. En zo waren de proeflessen niet alleen voor de leerlingen een prettige kennismaking, maar voor mij ook een hernieuwde kennismaking met een manier van lesgeven waar ik me erg goed bij voel.

En dat gedicht? Hier is 'ie.

Away in a meadow, all covered in snow

A little old groundhog sees its shadow

The clouds in the sky determine our fate

If winter will leave us all early or late

Open dag

De kerstvakantie is allang voorbij, het schoolleven is weer volop bezig en voorzichtig ruik je iets in de lucht. Het begin van de lente? Neen. De open dag.

Het is weer zo ver.

Zo rond februari organiseren middelbare scholen hun open dagen. Ik heb er inmiddels heel wat meegemaakt op verschillende scholen. Er zijn scholen die hun open dag spreiden over twee dagen of dagdelen, er zijn er die het 's avonds doen (ben ik geen fan van. Ik ben overdag op mijn best) en er zijn er die hun open dag op een zaterdag houden. Mijn huidige school valt in die categorie.

Een open dag is een aparte dag. Je wilt leerlingen een zo eerlijk mogelijk beeld geven van hoe de school is, maar wilt je tegelijkertijd ook van je beste kant laten zien. Die twee kunnen soms een beetje botsen.

Kennismaking

Wat je vooral doet op zo'n dag is praten. Heel, heel veel praten. Ouders (soms ook de kinderen, maar meestal de ouders) willen van alles weten. Ze bekijken meestal (maar niet altijd) de boeken en andere materialen die je zorgvuldig hebt klaar gelegd de dag van tevoren en grijpen je dan bij de lurven. Hoe er les gegeven wordt, hoe er om wordt gegaan met leerlingen met dyslexie, of ze ook naar Engeland gaan op uitwisseling, wat er mogelijk is voor leerlingen die geen of weinig of juist al veel en op hoog niveau Engels hebben gehad. Iedere ouder heeft zijn eigen interesses, en wat je te vertellen hebt valt niet altijd goed. Wat de een fijn vind om te weten daar zet de ander grote vraagtekens bij. Van ouder zus krijg je complimenten over de leesboekjes, ouder zo geeft te kennen dat die boekjes niets voorstellen. Als docent ben je dus de hele dag een beetje hetzelfde aan het vertellen, maar telkens een beetje anders. Als een soort kameleon probeer je bij elke ouder van kleur te veranderen en tegemoet te komen aan wat voor hen van belang is. Daarbij doe ik het volgens mij redelijk goed, maar er zijn altijd mensen waarbij je het niet goed kunt doen. Ook prima, want die komen er dan vooral achter dat een school niet bij hun of hun kind past.

Het belang van een eerste indruk


Het paradoxale van al dit gepraat (en geloof me, na zo'n dag ben je echt gesloopt) is dat blijkt dat alle informatie ten spijt, mensen hun keuze vooral baseren op de sfeer die er op een school hangt. Hoe prettig voelt het om in deze gangen rond te lopen, wat vinden kind en ouder van hoe mensen hier met elkaar omgaan, hoe ziet het er uit?

Uiterlijk

Hieraan word in de dagen voor een open dag veel gedaan. Er komt een glazenwasser langs, het plafond eens goed schoongemaakt, er komen schilders langs om de boel bij te werken, docenten gaan met een sopje alle getekende piemels op tafels te lijf. Er zijn leerlingen die hier schande van spreken. Hypocriet hoor, om voor de open dag ineens zo rigoureus schoon te maken. Een collega vroeg hen hoe zij het deden als er voor het eerst iemand bij hen thuis kwam. Ruimden zij dan niet ook even hun kamer op, voor het bezoek kwam? Hmm, ja, dat toch wel. Nou, dat is dus wat wij op dat moment deden op school.

De kamers zijn inmiddels schoon. Nu nog wachten op het bezoek.