Blowen

Op een dag was het dan zover. Ik had al eerder mijn vermoedens, maar ineens wist ik het dan zeker: er werd geblowd in een mentorklas. Ik ben meestal mentor van eerste (zevende) en tweede (achtste)klassen en dan spelen dit soort zaken eigenlijk geen rol. Maar als je op een bepaald moment ter afwisseling ook een wat oudere klas onder je hoede wilt dan kan zoiets op je pad komen.

En dan? Ik heb op de verschillende scholen waar ik werkte hierover voorlichting gehad, ik ben zelf ooit in aanraking geweest met soft drugs en toch vond ik het lastig.

Blowen is nadelig voor je gezondheid en concentratie en hoort op geen enkele manier op school thuis. Maar een al te rigide houding kan kinderen van je vervreemden terwijl het juist zo belangrijk is om in gesprek te blijven.

Nieuwsgierig


Vaak is het een combinatie van stoer gedrag en nieuwsgierig zijn, wat er toe leidt een jointje te gaan roken. Ik heb zelf als begin twintiger ook geblowd, dus ik ken het, weet hoe het is. Maar waar andere mensen in mijn omgeving al op de middelbare school met wiet begonnen, heb ik dat nooit gedaan. Ik vertrouwde mezelf niet, was bang voor het effect en vond ook dat als je het deed dat het dan nooit goed kon zijn om er te vroeg mee te beginnen. Na een korte periode van uitproberen was mijn nieuwsgierigheid en interesse op een bepaald moment verdwenen en toen ik op mijn 22e in verwachting raakte hield het helemaal op. Nu sta ik dan aan de andere kant, die van de verstandige volwassenen.

Ouders inschakelen


In het geval waar ik het hier over heb, heb ik direct aan de bel getrokken. Leidinggevende ingeschakeld, een mail naar ouders gestuurd. Zelfs bij een vermoeden van blowen beschouwde de school het als hun verantwoordelijkheid om ouders hiervan op de hoogte te stellen. Als moeder van een zestienjarige ben ik hier blij mee; ik zou het graag weten als zoiets in haar klas zou spelen. Als leraar voelt het als mijn verantwoordelijkheid om dit te doen.

Open in gesprek

Het belangrijkste was toen het open gesprek tijdens een klassenuur. Ik heb de leerlingen verteld dat ik wist wat er aan de hand is, ik heb de consequenties uitgelegd (bij ontdekken van blowen tijdens schooltijd volgt onmiddellijke schorsing) maar we zijn vooral gaan praten. Ik had een aantal prikkelende stellingen, die in kleine gemêleerde groepjes besproken werden. Populairste stelling om te bespreken: 'Het is vet lame om te gaan blowen op school. Als je dat doet ben je echt sneu.'

We hadden het ook over alcohol gebruik en roken. 'Hoe kan het dat jullie geen mail naar ouders sturen als je denkt dat iemand drinkt?', wilde een leerling weten. En dat is natuurlijk ook raar, als je bedenkt hoeveel schade alcohol aanricht ten opzichte van soft drugs. Alleen is alcohol maatschappelijk wel geaccepteerd, en wiet niet. Maar ik benadrukte toen dat als ik het idee heb dat een leerling in een pauze of tussenuur een blikje wodka-red bull naar binnen gooit ik hierover ook met de leerling en diens ouders ga spreken.

Het hoort bij pubers om te willen experimenteren, en het puberbrein is dusdanig dat ze niet goed zijn in het inschatten van risico's. Maar daarom is het mijn taak als docent en vooral als mentor om hen hierbij te helpen.

Muziek, de sequel

(Vorige keer vertelde ik over wat ik met muziek doe in mijn lessen Engels. We waren aanbeland bij het muziekproject dat ik doe in de achtste klas.)

Hierna volgt in het eerste deel van het muziekproject nog een raar liedje met een bijzonder clipje. Deze kijken we, met de tekst erbij, tot het moment dat de buurjongen bij het speciale meisje aanbelt. Eerst stel ik vragen zodat ik er zeker van ben dat ze de tekst tot dat moment begrijpen en daarna gaan we weer brainstormen: wat zou er nu gebeuren? De buurjongen heeft niet veel goeds in de zin, maar dan? Hierna bekijken we de rest, een totaal bizar en surrealistisch einde van het lied. 

Wat ik dan weer bijzonder vind, is dat op de eerste scholen waar ik werkte en dit project deed, leerlingen dit einde niet begrepen, of er tegen in opstand kwamen. 'Ja, maar dat kan toch helemaal niet?!'. Op mijn huidige school heb ik die reacties tot nu toe niet gekregen. De leerlingen begrijpen het niet alleen, maar kunnen er ook in mee gaan. Ik vind het een mooie constatering dat out-of-the-box denken voor mijn huidige leerlingen gewoon is, en een niet realistisch einde prima kan. Kunst, weet je.

Voorspellen


Bij het laatste liedje, met een mooie mini-film als videoclip, stop ik de clip op het moment dat de hoofdpersonen handen vasthoudend een plan bedenken. Wat dat plan zou kunnen zijn? De leerlingen kennen Jolanda en haar rare liedjes inmiddels. Hij gaat eraan.

https://www.youtube.com/results?search_query=goodbye+earl+dixie+chicks+official+video

En dat klopt.

Nu zelf


Na dit eerste deel van het project wordt het tijd voor het tweede. Ik laat hierin eerst een plaatje zien van een jongen en een meisje. Weer gaan leerlingen nadenken over wie de mensen in de film zijn en in groepjes bedenken ze (vaak de prachtigste en meest bizarre) verhalen over wie deze mensen zijn, en wat muziek voor rol zou kunnen spelen in hun verhaal. Dan blijken deze mensen de hoofdpersonen te zijn in een prachtig kort filmpje waarin een mixtape een rol speelt. 

Zo komen we bij het verschijnsel mixtape. Wat is dat eigenlijk? Stel je voor dat jij een mixtape zou maken met muziek die jij speciaal vind, welke 10 nummers zouden daar in elk geval op komen? Dat wordt huiswerk.

Presentaties


In de les daarna laat ik de leerlingen hele kleine fragmentjes luisteren van de tien nummers uit mijn eigen mixtapelijst en mogen ze stemmen. De drie populairste nummers worden mijn top drie, democratisch besloten. Zelf mogen ze hun eigen top tien ook inkorten tot een top drie. Ik kies uit mijn top drie een nummer en daarover houd ik een korte voorbeeldpresentatie. Drie tot vijf minuten lang, waarin ik in het Engels vertel waar het lied over gaat, wie het uitvoert en waarom ik het een bijzonder nummer vind. Dat is het moment dat mijn deel ophoudt en leerlingen hun muziek mogen laten horen en erover vertellen.

Tijdens die muziekpresentaties hoor ik elk jaar wel weer een nummer dat ik niet kende, maar waarvan ik de muziek (of onderstaand videoclip) intrigerend vind.

Of een tekst die me terugbrengt bij mijn eigen puberteit.

Als je dan toch moet leren om een praatje te maken in het Engels dan is voor heel veel leerlingen praten over muziek een mooi begin. Na al die tijd door mij lastig te zijn gevallen met mijn muziekjes, kunnen ze nu hun eigen favorieten laten horen. Shawn Mendes of Justin Bieber als wraak voor de mixtapefragmentjes van Deftones, Medaeval Baebes, Kartellen en Radiohead van mij. Het mag allemaal. Al ben ik blij en opgelucht dat er ook leerlingen komen met zoiets

Heb ik ook nog wat leuks om naar te luisteren.

Werkvermijdend gedrag

Ken je dat? Dat je van alles te doen hebt, maar om de een of de andere reden met totaal andere dingen bezig gaat? En dat best lang? Dat soort gedrag: ik ben er een ster in. Heel stom, want als ik dan eindelijk bezig ga met die grote stapel nog na te kijken proefwerken, dan vind ik het eigenlijk hartstikke leuk. Niet de zinnetjes en ander ingewikkelds, maar uiteindelijk vind ik altijd een bepaalde flow en zie ik de lol ervan in. Leuk man, schooltje spelen!

Maar voordat het zover is heb ik het vaak al heel lang uitgesteld. Wat ik dan doe in die tussentijd? Stomme dingen. Facebooken bijvoorbeeld. Of blogjes lezen. Mail checken. Nog een keer facebook. Andere mail checken. Oh, wacht dat blogje had ik ook nog niet gecheckt. En wat staat er vandaag ook weer op Ogma? Als ik dan eindelijk aan de slag wil, toch nog een keertje op Facebook en daar blijf ik vaak hangen in de filmpjes. Lekker joeptjoepen. Helemaal niet lekker, want ik voel me opgejaagd en a-relaxt, die stapel nakijkwerk voel ik branden, maar toch ga ik door.

Soms vind ik dan via een FB filmpje ineens materiaal voor een lesje Engels. Zoals deze

bijvoorbeeld. Maar soms zit ik gewoon gedachteloos maar wat te doen. Stom, maar zo gaat dat.

Laatst kwam ik ineens terecht bij allemaal cabaret over onderwijs en leraren. Zo kwam ik erachter dat ik dit

helemaal niet zo grappig vind, maar dit liedje van uitgebluste leraren

stiekem (niet verder vertellen) wel, en merkte ik dat dit

http://humortv.vara.nl/fragment/leraren/

een beetje gedateerd is, maar nog steeds leuk. Ik ontdekte ook dat ik het met JanJaap van der Wal eens was:

http://humortv.vara.nl/fragment/jongetje-wordt-leraar/

en niet met Hans Teeuwen:

maar wel om beide moest lachen.

En zo had ik na drie kwartier joeptjoepen toch maar mooi materiaal gevonden voor een blogje, zodat ik mijn schuldgevoel kon afkopen met de wetenschap dat het toch ergens nut had gehad, dat staren naar het schermpje. Nadat ik de computer had uitgezet ben ik meteen gaan nakijken. Bijna af. En tot het zover is blijf ik gewoon van mijn laptop en Ipad af. Of zal ik toch nog even....

Onverbeterlijk ben ik.