Lekker Lui Zomervakantiebericht IV: lerarenhumor

Vandaag alleen een plaatje, maar ter compensatie wel een grappige. Een klassieker, die ik volgens mij al zag op een reader (een wat, oma? Ja, jongen, dat was in de tijd van papier. Toen kreeg je je elo nog geprint) tijdens mijn opleiding. Het stripje werd getekend door David Horsey, een bekende Amerikaanse satirisch politiek tekenaar, die nu eens niet een politiek figuur, maar een leraar centraal stelde.

En concludeerde dat niet alleen leerlingen, maar ook hun meesters en juffen, niet willen dat de zomervakantie voorbij is...

Bron:/imgur.com, copyright: Horsey

Leraren de hort op: De Vrijeschoolconferentie

(omdat er afgelopen maandag ivm Pasen een paas re-run verscheen is er voor een keer op donderdag een nieuw bericht. Vanaf volgende week gewoon weer op maandag)

Elk jaar aan het heel prille begin van de lente krijgen onze leerlingen een extra dag vrij en gaan wij als leraren een dag de hort op. Niet alleen voor de leuk, maar om bij te leren. Studiedag? Neen, de lerarenconferentie. Of, zoals ik een collega vorig jaar hoorde zeggen: ons schoolreisje.

De lerarenconferentie vind altijd plaats in het hart van Vrijeschoolland: Zutphen. Bijna alle leraren van alle (voortgezette) Vrijescholen in Nederland verzamelen zich hier deze ene dag. Voor ons als noorderlingen betekent het vroeg verzamelen (als in: heel erg vroeg) en met z'n allen een uurtje of twee (en een half) in de bus zitten. Vandaar dus ook het schoolreisjesgevoel.

Eenmaal aangekomen in Zutphen, in een prachtige wijk, vol groen waar we altijd een beetje jaloers van worden (want wat een geweldige omgeving om Vrijeshoolonderwijs te mogen geven!) begroeten de collega's de mensen die ze kennen van de andere scholen. Ik als relatieve nieuwkomer kijk eerst eens wat om me heen. Veel mensen om me heen maakt me altijd wat ingetogener. Veel tijd is er niet trouwens om daar bij stil te staan, want er is een strak, goed doordacht en redelijk volgepakt programma voor de dag, die je als deelnemer zelf van te voren hebt kunnen samenstellen door te kiezen uit verschillende opties.

Als eerste is er een opening met een spreker en daarna de eerste ronde met een werkgroep. Er zijn werkgroepen van het vak dat je lesgeeft, maar ook andere. De afgelopen twee jaar volgde ik de werkgroep Biografie van jou als onderwijsmens. Dat ik hiervoor gekozen heb is een van de beste beslissingen uit mijn leven geweest. Word ik nu overmatig dramatisch op mijn oude dag? Valt wel mee, hoor, maar ik herontdekte bij deze workshop mijn plezier in schrijven. Schrijven over mezelf, maar ook het doen van schrijfoefeningen, luisteren naar de biografische opdrachten van anderen. Terwijl ik dat deed leerde ik over mezelf, mijn leven, mijn kracht, mijn motivatie, niet alleen als onderwijsmens, maar ook als mens in het algemeen. En voelde ik , burn-out of niet, het levensplezier in mij stromen. Een heerlijke, inspirerende ervaring die nawerkte in de tijd erna. Ik kreeg namelijk een inzicht die mijn leven een heel klein beetje veranderde. No kidding. In welk opzicht, daar vertel ik later in een ongewoon persoonlijk stuk (cliffhanger!) verder over.

Bron: Pixabay.com

Tijdens de lerarenconferentie is het na de eerste ronde van de werkgroep tijd voor de lunch. Een goed verzorgde en erg smakelijke lunch trouwens ook nog, beter dan op het gemiddelde schoolreisje. Na de lunch is er een intermezzo, iets om uit te ademen zeg maar. Ook hiervoor maak je van tevoren een keuze. Je kunt even wandelen, leren jongleren, sporten of yoga of t'ai chi doen. Zelf ontbrak het me de afgelopen twee jaren aan energie om iets anders te doen dan even in de zon te zitten, of de rust van een leeg lokaal op te zoeken.

Hierna volgt de tweede ronde en uiteindelijk de afsluiting met informele borrel. Omdat wij nog een behoorlijke reis voor de boeg hebben blijven we hier nooit zo lang, maar vertrekken weer in een stoet naar de dubbeldekker. Er zijn collega's die na aankomst in het hoge noorden nog samen uit eten gaan, maar zelf ben ik na zo'n dag gesloopt. Ik vind het leuk, echt leuk, zo'n inspirerende dag met fijne ontmoetingen met mede Vrijeschooldocenten, maar mijn prikkelverwerking is dusdanig dat ik na nog een busreis van een paar uur op ben. Een beetje zoals een overprikkelde kleuter na het schoolreisje met rode wangen een uur voor het avondeten al in slaap valt. Dagen na de conferentie blijft er dan van alles in mijn bewustzijn en onderbewustzijn zweven en heb ik nog een jaar de tijd om alles weer te verwerken en uit te kijken naar de volgende conferentie.

Een jaar of drie geleden had de organisatie van de lerarenconferentie een dichteres en columniste uitgenodigd om een dag mee te lopen en een column te schrijven over haar ervaringen. Hiermee werd toen de conferentie afgesloten. Zij beschreef als buitenstaander op geestige en open manier die conferentiedag.  Die column deel ik hier graag: http://estherporcelijn.nl/vrije-school/ 

En ik? Ik kijk alweer uit naar de lerarenconferentie van volgend jaar. (En da's nog een speciale ook: het is dan precies honderd jaar geleden dat de eerste Vrijeschool werd opgericht. Tijd voor een feestje!)

Rerun: Zin en onzin over leraren en vakantie

Het onderstaande bericht verscheen vlak voor de zomervakantie 2017. Vandaag mag dit blogbericht als eerste op herhaling, als aanvulling op het stuk van vorige maand, over de stakingen in het basisonderwijs. Wat achtergrondinformatie, zeg maar. 

Bron: Pixabay.com

Bijna, bijna is het zover en begint dan eindelijk de zomervakantie. Het was een heel lange rit dit jaar, met een meivakantie die in april viel en maar liefst twaalf weken tussen die paasvakantie en deze zomervakantie. Mijn leerlingen zijn er dan ook behoorlijk aan toe. En als ik hier thuis zo eens rond kijk, mijn kinderen ook.
Toen ik begon met werken in het onderwijs, hadden we elke zomer zeven weken vakantie. Tegenwoordig is dat terug gebracht naar zes. Nog royaal vergeleken bij andere beroepen en banen, maar om heel eerlijk te zijn ook een noodzakelijkheid. Net als de andere vakanties die we in het onderwijs hebben.

Bron: Pixabay.com

Ergernis

Over leraren en vakanties wordt veel gezegd, en vaak is het grote onzin. Ik zal niet snel vergeten dat ik bij de Chinese afhaal betrokken werd bij een gesprek. Een aantal bekenden hadden het over werk en luiheid, zoiets. De ene partij maakte een opmerking als 'Ja, als ik het makkelijk had willen hebben dan was ik het onderwijs wel in gegaan. Dan heb je tenminste bijna altijd vakantie, toch?' Met een olijke blik keek hij eerst naar zijn kennissen, die hem lachend bijvielen. Toen keek hij mij aan, en aan de geschrokken blik in zijn ogen kon ik merken dat mijn eigen gezichtsuitdrukking minder geamuseerd was. Not amused indeed. Link kan ik er van worden.

Bron: Pixabay.com

Ken je dit soort uitspraken?

There are two good reasons to become a teacher: July and August.

Heel grappig, hoor. Behalve als je beseft dat het niet alleen niet waar is (juni, juli en augustus bevatten in totaal ruim 13 weken, waarvan we 6 weken officieel vakantie hebben en de andere 7 gewoon werken), maar best frustrerend dat mensen vaak niet door hebben dat zo'n uitspraak een grapje is.

Bron: Pixabay.com

Even wat feitjes:
bij een volledige baan (in onderwijstermen 1,0 fte) in het onderwijs werk je in het voortgezet onderwijs 42,29 uur per week. Ter vergelijking: bij veel andere banen bestaat een volledige baan uit 38 tot 40 uur per week. De 2 ½ tot 4 ½ uur die je bij een volledige baan meer werkt t.o.v. de meeste andere banen is om de lesvrije dagen (in de volksmond: vakantie) te compenseren. Wij werken namelijk in 40 weken tijd (=52 weken minus 12 lesvrije weken) evenveel als andere mensen in 45. (bron: http://www.drs-online.nl/artikel.php?ID=695) Wordt het al iets minder luilekkerland?

Werken in het onderwijs komt met risico's. Van alle branches is het risico op een burn out in het onderwijs het grootst, en dat is al jaren zo. (bron:http://www.coachbureau.nl/blog/2015/06/02/werken-in-het-onderwijs-nergens-is-de-werkdruk-zo-hoog-nergens-zoveel-burn-out/) De weken vakantie die er zijn, zijn eenvoudigweg nodig om bij te tanken. Werken in het onderwijs betekent werkdagen van gemiddeld 8,5 uur. Maar dat is gemiddeld. Er zijn soms, met name vlak voor vakanties pieken waarin (flink) meer gewerkt wordt. Zouden er minder vakanties zijn, dan zou het nog moeilijker zijn om bij te komen. Klinkt toch alweer iets minder rooskleurig.

Er is een verschil tussen waar je officieel voor betaald krijgt en wat je in werkelijkheid doet. Uit recent onderzoek van de Aob (Algemene Onderwijsbond) blijkt dat hoewel de officiële werkweek in het basisonderwijs 40 uur per week is, en in het voortgezet onderwijs zoals hierboven beschreven 42,5 is, docenten structureel overwerken. Onbetaald uiteraard. Een leraar op de basisschool werkt gemiddeld 46, 9 uur per week (kun je je voorstellen: bijna een hele werkdag extra werken? Elke week?) en een leraar op de middelbare heeft een gemiddelde werkweek van 45,2 uur. Behoorlijk gevulde werkweken dus. De uren die leraren maken in schoolvakanties moeten hier overigens nog bij op worden geteld, want die zijn in dit onderzoek niet meegenomen. (bron:http://www.aob.nl/default.aspx?id=12&article=52823)

• Bovendien zijn lang niet alle vakanties ook echt honderd procent lang-leve-de-lol-ik-voer-geen-ene-mallemoer-uit-vakanties. Sterker nog, ik noemde het net al lesvrije weken, en dat is ook zo. Neem de zomervakantie. Ik heb minimaal een week nodig om alles af te ronden van het afgelopen jaar en begin in de laatste week weer met plannen en voorbereiden van het nieuwe jaar. Blijven er van de vijf weken vakantie nog drie over. Waarin ik vaak ook alweer ideeen op doe en contacten onderhou. Een 'kleine' vakantie als de herfst-of voorjaarsvakantie wordt zo gevuld met achterstallig nakijkwerk en voorbereiden, mailtjes en contact met ouders. Scheelt reistijd, en je bent er geen hele week mee bezig, maar alleen maar cocktails drinken onder een palmboom? Neen.

Valt tegen? Nee hoor, ik ben erg tevreden. Ik heb een fijne baan en ik geef met veel plezier met hart en ziel les.
Maar het is bij tijden ook heel zwaar. Je bent vaker wel dan niet aan het werk, ook 's avonds en in het weekend. Ik voel me zelden echt vrij, ben altijd op de een of andere manier met mijn werk en mijn leerlingen bezig. En op sommige momenten kan ik er dan heel slecht tegen als mensen grapjes maken over hoe makkelijk het wel niet is om te werken in het onderwijs, met elk jaar drie maanden vrij. Onwetendheid, ik weet het, maar wel onwetendheid die steekt.

Gelukkig is het bijna weer zover: zomervakantie. De komende vijf weken blijf ik bloggen, hoor. Maar wellicht wel iets kortere berichten, die ik van tevoren inplan. Het is immers zomer en ik geniet van een zeer welverdiende vakantie.
Dus als jullie mij zoeken: ik lig op het strand. Onder een palmboom. Met een cocktail.

(In elk geval in gedachten.)

Die vakantie, dat duurt op dit moment nog wel even, maar de rest daar sta ik nog steeds achter. Volgende keer weer wat meer positiefs over het werken in het onderwijs. Paaslessen!

Bijzondere leerlingen V

Vandaag opnieuw een terugblik naar een paar leerlingen die ik in het verleden les gaf en die me altijd zijn bijgebleven.

Bijvoorbeeld de jongen die altijd vrolijk was. Echt altijd. Het is (met mijn persoonlijkheid, he, jullie zitten vast veel nobeler in elkaar dan ik) makkelijk om kriegel te worden van mensen die al te vrolijk happy happy joy joy lopen te doen, maar bij deze jongen was dat anders. Hij speelde het namelijk niet, hij was het echt. In situaties waarbij er iets ernstigs speelde was hij lief en vol medeleven, maar hij bleef positief, onder alle omstandigheden.

Zonnestraal


Ik heb nog nooit iemand meegemaakt die werkelijk niet boos of geïrriteerd te krijgen was, en die zelf evenmin boosheid of irritatie wist op te wekken. Voor de les tekende hij vaak een grote smiley op het bord, stond altijd klaar met een knuffel of een vriendelijk woord en te allen tijden werd je enthousiast en blij begroet. Ik heb het weleens met hem gehad over zijn vrolijkheid en hij vertelde dat hij gewoon meestal vrolijk was en het fijn vond om dat door te geven. Soms kom ik hem nog weleens tegen en krijg dan altijd een stralende glimlach cadeau. Een zonnestraal, die kerel.

Veulen 


Ik heb ook eens een leerling in de klas gehad die er een hekel aan had op te vallen. Lastig, want het was veruit de grootste leerling in de klas. Lang, met lange en onhandige ledematen, net een wankelend veulen in de wei. Daarnaast was het een waanzinnig intelligent kind, mijlenver vooruit op de rest van de klas. Talen, exacte vakken, beeldende vorming, alles leek haar makkelijk af te gaan. Ze maakte hier weinig ophef over, en probeerde onopvallend achter in de klas te blijven, onzeker over zichzelf en haar rol in de klas. Maar ze vond leren zo leuk dat ze nooit in de verleiding kwam om het minder te doen dan ze kon, om zo de aandacht over al die supergoede cijfers te ontvluchten. Trouw aan zichzelf en haar ambities, sterk ondanks haar onzekerheid en met een rechtschapen hart.

Ik mocht een tijdje haar mentor zijn en tijdens een van onze mentorgesprekken vertelde ze eens dat ze het niet leuk vond dat er gepest werd in de klas. Ik wilde graag weten wie haar dan pestte, maar dat bleek niet het geval. Zij werd helemaal niet gepest, maar een ander meisje. Niemand had dat in de gaten behalve de pester en het gepeste meisje, maar zij zag het en voelde zich er naar over. Maar ze vond het te eng om er zelf iets van te zeggen. Of ik dat namens haar zou willen doen? Dat deed ik. 



Ik vraag me regelmatig af hoe het nu met haar gaat, maar maak me er tegelijkertijd weinig zorgen om. Dat veulen van toen is vast goed op haar poten terecht gekomen. Pardon: benen.

Films

Volgens mij heb ik hier weleens verteld dat ik met mijn klassen zeer regelmatig films kijk. Niet ter vervanging van echte verhalen en gesprekken, want ik geloof in ademend en echt, maar ter aanvulling. Films kijken helpt bij het ontwikkelen van Engels taalgevoel, het is een stukje onderdompeling en bovendien kunnen films een goed aanknopingspunt voor gesprekken zijn.

Eigen smaak
 

Net als bij de muzieklessen speelt mijn eigen smaak een rol. Ik kijk natuurlijk naar wat past bij welk niveau en bij welke klas (de ene film kan wel bij een bepaalde klas, en toch ongeschikt zijn voor een andere, zelfs al hebben ze beide hetzelfde niveau. Kwestie van de energie van de kinderen en persoonlijke interesses), maar alle films die ik kies vind ik zelf mooi. Zo houd ik erg van de films van Tim Burton en dus kies ik vaak voor een film als 'Nightmare Before Christmas' of 'Corpse Bride'. Of voor een animatiefilm in diezelfde traditie, zoals 'Coraline' of '9'. Die laatste is een mooie film om nader te beschouwen. Want wat maakt mensen menselijk? Hoe zou de wereld eruit zien als apparaten inderdaad de macht zouden krijgen? En zijn we misschien al een beetje op die weg, of is dat doemdenkerij?

Verslag


Omdat het kijken naar films echt een middel is en geen doel op zich, moeten leerlingen van elke film een kijk-en-luisterverslag maken. Een samenvatting, omschrijven van de belangrijkste kwestie, beschrijven van de hoofdfiguren -uiterlijk en innerlijk- en de leerling wordt gevraagd wat ze van het gedrag van die hoofdfiguren vinden. En hoe ze zich in dezelfde situatie zouden gedragen. De zevendeklassers mogen dit nog deels in het Nederlands doen en de andere helft in het Engels, achtsteklassers moeten dit verslag in het Engels doen.

Een andere film, een van mijn all time favourites zelfs (ik heb er twee) die ik graag kijk (maar pas vanaf einde klas acht, begin klas negen) is 'Shawshank Redemption', een gevangenisfilm met de prachtige tagline 'Fear can hold you prisoner, Hope can set you free'.Hoe mooi is het om een film met zo'n boodschap te kunnen delen met een klas? Enige nadeel is dat ik van deze film nog nooit een exemplaar heb gevonden met Engelse ondertitels, en dus kijken we deze zonder ondertiteling. Mijn ervaring is dat leerlingen dat moeilijker vind dan met ondersteuning in de vorm van ondertitels, zelfs al is dat in dezelfde taal als het luisterdeel. De film is echter zo mooi, dat ik 'm er in hou, ondertitels of niet.

Mijn andere favoriete film is 'Juno'. Een geweldige feel good film over een tienermeisje dat ongepland zwanger raakt en haar kindje wil laten adopteren. Eigenlijk is het gewoon een liefdesverhaal, maar dan een heel ongebruikelijke. 'Juno' laat ik pas zien midden 9e klas. Ze krijgen bij biologie dan ook de onderdelen 'voortplanting' met een stukje seksuele voorlichting, en dit sluit daar goed op aan. Ontroerend mooi, en dat vinden de leerlingen meestal ook.

De plank misgeslagen


Bijna alle films die ik laat zien ken ik goed. Afgelopen jaar wilde ik weleens wat anders en heb ik een paar films gekozen die ik zelf nog niet eerder gezien had. Eentje daarvan ('the Haunted Mansion') bleek een regelrechte flop, wat een waardeloze film was dat zeg! Enige pluspunt was dat het een redelijke korte film was. Gelukkig. Nooit meer. Next!

De andere films waren ontdekkingen. 'The Curious Case of Benjamin Button', een mooi en lang liefdesverhaal waar een stoere negende klas heel stil van werd. En waarbij deze juf bij het einde een paar traantjes wegpinkte. 'Nicholas Nickleby', de filmische bewerking van het boek van Charles Dickens, de perfecte film voor een lieve, romantisch ingestelde zevende klas met een sterk gevoel voor rechtvaardigheid. Zelden heb ik een klas zo zien meeleven met een verhaal. En ikzelf ook trouwens. Wat een meesterlijke verhalen schreef die Dickens toch. Dat was de klas helemaal met mij eens.

Muziek

Ik schreef er al eerder over: ik doe veel met muziek in mijn lessen. In alle klassen laat ik regelmatig liedjes horen waarbij leerlingen zogenaamde gatenteksten krijgen. De tekst van het liedje maar dan met ontbrekende woorden die ze in moeten vullen tijdens het luisteren.
Vaak combineer ik dat met vragen over de tekst zelf. Waar gaat het lied over? Ben jij dat met de artiest eens of heb je dat ook weleens meegemaakt? Wat vind je van het onderwerp? Het clipje dat ik niet lang geleden (bij het blog over werkvermijdend gedrag) liet zien leent zich hier goed voor.

Muziekproject


In de achtste klas doe ik hier nog meer aan. Ik heb jaren geleden een muziekproject ontwikkeld dat ik in de jaren erna heb bijgeschaafd, en die uit twee onderdelen bestaat. In het eerste deel gaat het om luisterstrategieën. Net zoals het bij lezen kan helpen om voor je vragen gaat beantwoorden na te denken over de tekst, kan dat bij een luistertoets ook zo zijn. Dit oefenen we tijdens het project. Bij de introductie van het project gaan we eerst nadenken over het onderwerp van een liedje, terwijl ik alleen de titel van het nummer geef. Waar zou 'I hold your hand in mine, dear' over kunnen gaan? Vervolgens kijken we het clipje.

Blijkt toch iets anders te zitten dan de meeste suggesties! Grappig is wel dat er bijna altijd wel een leerling is die in de richting kwam. Dat komt goed uit, want alle liedjes die ik uit heb gekozen voor dit project zijn nummers waarbij er op het laatst een rare twist is.

Lola van de Kinks, bijvoorbeeld, is het tweede nummer dat we bestuderen. Ik stop het nummer vlak voor het einde en we gaan dan brainstormen. Waar gaat het liedje over? Waar in de tekst kun je dat zien? Vervolgens het einde waarin Lola onthult wordt een beetje anders te zijn dan de hoofdpersoon (en de meeste leerlingen) dachten, en gaan we opnieuw naar de tekst kijken. Waar in de tekst kun je al aanwijzingen vinden voor de onthulling op het einde? Is het wel een echte onthulling, of kun je het (net als de hele tekst) op twee manieren opvatten?

Bij een ander liedje geef ik opnieuw de titel (Short people) en vraag ik hun om twee zinnen uit de tekst af te maken. Short people got nobody to …................ Short people got no reason to …................... . Er zijn altijd grappenmakers die bij de laatste zin het juiste woord invullen en commentaar krijgen van de rest van de klas over hun gemene opmerking. We praten nog even over het mogelijke onderwerp van het lied en dan pakken we de tekst erbij en luisteren er naar.

De klas is vooral geshockeerd als ze horen wat de kleine man Randy Newman zingt. Maar dan praten we over het echte onderwerp van het lied. Het heet wel kleine mensen maar eigenlijk zit er natuurlijk iets heel anders achter. Wat gebeurt er als je overal in de tekst de kleine mensen vervangt voor 'joden', of 'zwarte mensen'? Of 'homo's'? Oh ja... Misschien maakt hij niet kleine mensen belachelijk, maar juist mensen die andere mensen belachelijk maken? Precies. Dat dus.

(Zoals altijd neemt mijn enthousiasme het over en ben ik veel uitgebreider dan ik oorspronkelijk van plan was. Volgende keer dan maar verder? Laten we dat maar doen.)

Werkvermijdend gedrag

Ken je dat? Dat je van alles te doen hebt, maar om de een of de andere reden met totaal andere dingen bezig gaat? En dat best lang? Dat soort gedrag: ik ben er een ster in. Heel stom, want als ik dan eindelijk bezig ga met die grote stapel nog na te kijken proefwerken, dan vind ik het eigenlijk hartstikke leuk. Niet de zinnetjes en ander ingewikkelds, maar uiteindelijk vind ik altijd een bepaalde flow en zie ik de lol ervan in. Leuk man, schooltje spelen!

Maar voordat het zover is heb ik het vaak al heel lang uitgesteld. Wat ik dan doe in die tussentijd? Stomme dingen. Facebooken bijvoorbeeld. Of blogjes lezen. Mail checken. Nog een keer facebook. Andere mail checken. Oh, wacht dat blogje had ik ook nog niet gecheckt. En wat staat er vandaag ook weer op Ogma? Als ik dan eindelijk aan de slag wil, toch nog een keertje op Facebook en daar blijf ik vaak hangen in de filmpjes. Lekker joeptjoepen. Helemaal niet lekker, want ik voel me opgejaagd en a-relaxt, die stapel nakijkwerk voel ik branden, maar toch ga ik door.

Soms vind ik dan via een FB filmpje ineens materiaal voor een lesje Engels. Zoals deze

bijvoorbeeld. Maar soms zit ik gewoon gedachteloos maar wat te doen. Stom, maar zo gaat dat.

Laatst kwam ik ineens terecht bij allemaal cabaret over onderwijs en leraren. Zo kwam ik erachter dat ik dit

helemaal niet zo grappig vind, maar dit liedje van uitgebluste leraren

stiekem (niet verder vertellen) wel, en merkte ik dat dit

http://humortv.vara.nl/fragment/leraren/

een beetje gedateerd is, maar nog steeds leuk. Ik ontdekte ook dat ik het met JanJaap van der Wal eens was:

http://humortv.vara.nl/fragment/jongetje-wordt-leraar/

en niet met Hans Teeuwen:

maar wel om beide moest lachen.

En zo had ik na drie kwartier joeptjoepen toch maar mooi materiaal gevonden voor een blogje, zodat ik mijn schuldgevoel kon afkopen met de wetenschap dat het toch ergens nut had gehad, dat staren naar het schermpje. Nadat ik de computer had uitgezet ben ik meteen gaan nakijken. Bijna af. En tot het zover is blijf ik gewoon van mijn laptop en Ipad af. Of zal ik toch nog even....

Onverbeterlijk ben ik.